AYDINSEZER

Kenan Amca Darbe Yapsana!  başlıklı yazıma çok sayıda  tepki aldım.    E-postama mesaj  gönderen bazı okurlar  işi küfür etmeye kadar götürdü.  Anlayabilmekte güçlük çektiğim  konu ise,  yazmış olduğum yazıdan birbirine 180 derece  zıt sonuçlar çıkartılması oldu.

Kimileri, 12 Eylül müdahalesiyle ülkenin uçurumun kenarından  döndürüldüğünü ifade ederek beni eleştirdi. Kimileri de, beni AKP yandaşı olmakla, hatta cemaatçi olmakla suçlayarak, yakında darbe yapılınca gününüzü görürsünüz diye tehdit etti.

Oysa,  benim ifade etmek istediğim konu, bugün ülkede estirilen  TSK karşıtı rüzgarla, muhtemel darbenin planlarına karşı işletilen hukuk sürecinin, tescilli darbeci Kenan Evren’e neden işletilmediğine dikkat çekmekti.  12 Eylül’den hesap sormak  hukuki olarak mümkün mü, değil mi, bilemem ancak, niyet olduktan sonra iş refaranduma kadar götürülebilir.

Ben yazılarımda,  AKP’nin,  yürütülmekte olan TSK karşıtı  süreçten nemalandığını iddia ettim. Hatta, ‘Darbe Masalı’ başlıklı yazımda, bu konuya açıkça değindim.

AKP’nin amacı,  ‘üzüm yemek mi, bağcıyı dövmek mi?’ Bu çok net  bir şekilde anlaşılıyor.

Bana gönderilen e-postalar, toplumdaki  zıtlaştırma sürecinin sonuç vermekte olduğunu gösteriyor.  Gerilim siyaseti  halkı  ikiye bölmüş.  Belki de amaç zaten  buydu .

Bu arada,  demokrasi anlayışımın,  Mehmet –  Ahmet Altan,  Hasan Cemal ve Cengiz Çandar gibi yazarlarla  örtüşmediğini ifade edebilirim.  Nazlı Ilıcak ve Mümtaz’er Türköne  de  artık onlarla aynı karede yer alıyor.  Nazlı hanımın demokrasi algısı mı gelişti, yoksa diğerlerinin algısı geriledi  mi, emin değilim.  Demokrasi militanları diyebileceğimiz bu kişiler ile, köşe yazarlarının varlığına bile tahammül edemeyen  seçilmiş kişilerin  genel hatları itibarıyla  aynı düzlemde olmaları,  sanırım savuna geldikleri  demokrasi anlayışının  geçerliliğini ve güncelliğini gösteriyor.  Daha doğrusu kalitesini gösteriyor.

Ülkemizdeki hızlandırılmış  demokratikleşme sürecinin, ‘katıksız demokrasi  ayak takımının despotizmidir’ diyen Voltaire’i  haklı çıkartmasından korkuyorum.   Demokrasi konusunda da ‘sonradan görme’ olmanın dayanılmaz hafifliği giderek ağırlaşıyor.

Ergenekon süreci, bir yandan darbe iddiasıyla çoğu suçsuz insanı Silivri’ye yollarken, diğer yandan da, karşı tepkilerin doğmasına yol açıyor. Bu tepkiler o kadar yoğunlaşıyor ki, Allah göstermesin, bir darbe yapılsa, insanlar ellerinde bayraklarla sokağa çıkıp, ‘yaşasın demokrasi ‘ diye slogan atacaklar. Böyle bir sonuca hiç şaşırmamak gerekiyor.

İster misiniz, Ergenekon savcıları da darbe ortamı hazırlamaya teşebbüsten soruşturmaya uğrasınlar. Ergenekon savcıları hakkında da,  ‘darbe ortamına hazırlık yapmak’ suçlamasıyla bir başka savcı dava açarsa, buna hiç şaşırmam. Bu da olabilir, burası Türkiye.

Sanırım iki şeyi  birbirine karışıyoruz. Bugün AKP uygulamaları neticesinde  Türkiye’nin nereye gitmekte olduğundan endişe duyanlar, askeri bir darbeyi aklından geçiriyor olabilirler. Ancak unutulmaması gereken temel nokta, bugünlere 12 Eylül darbesinin yol açtığı gelişmeler neticesinde gelmiş olduğumuzdur. Bunun tersini   iddia edebilecek bir tek kişinin dahi olabileceğine ihtimal vermiyorum. Aksi takdirde, O kişi  gerçekten darbecidir!

Kenan amca, Allah sana uzun ömürler versin.

İnşallah,  90 yıl daha yaşarsın.

Yaşarsın da, bütün kötülüklerin anası olan 12 Eylül darbesinin Türkiye’yi daha nerelere götüreceğine şahit olursun.

12 Eylül darbesinden hemen sonra, sağ-sol çatışmalarının Türkiye’yi bölemeyeceğini fark edip, irticacı–laikçi,  Türkçü-Kürtçü ayrımının tohumlarını atmıştınız.  Erzurum mitinginizde ayetler okuyarak, ne kadar iyi bir müslüman olduğunuzdan  bahsetmiştiniz.  Hatırlar mısınız, Kürtleri PKK’lı yapan Diyarbakır cezaevi sizin döneminizde tedrisata başlamıştı. Siz, Diyarbakır cezaevinde, milli marşımızı bile işkence aracı haline getirmekten geri kalmamıştınız.

Bu ülke için yapılabilecek en büyük kötülükleri siz yaptınız Kenan amca. 12  Eylül’de,  ülkemizin rotasından çıkıp, yanlış yönlere gitmesine yol açan o darbeyi yaparak, büyük bir vebal altında kaldınız. Siz, bu ülkenin insan kaynağını heba ettiniz. Sağcı-solcu deyip  vatanseverleri, düşünen insanları sindirdiniz. Hatta, sağcı veya solcu olmadığınızı ispatlamak için iki oradan, iki buradan hesabıyla kaç tane insanımızı astınız? Siz, siyaseti sıfır tabanlı stratejiyle yeniden kurarak, demokrasi açısından ülkeyi çok geri götürdünüz. 

Sayenizde ve eseriniz olan Anayasayla, artık Yargı ile  Yürütme arasında bile savaş var.

Şimdi,  takip etmekte zorlandığımız bir şeklide  yüksek yoğunluklu gerilim süreci yaşıyoruz. Gün geçmiyor ki, yeni bir  kavgamız olmasın.

İşi, gücü, açlığı ve sefaleti bıraktık, demokrasi mücadelesine başladık. Artık grizudan 17 kişinin ölmesi bile haber değeri olmayan sıradan bir olay oldu. Çünkü, hepimiz topyekün  demokrasi mücadelesi veriyoruz. İşin garibi, mücadeledeki tüm taraflar demokrasi adına savaştıklarını zannediyorlar.

12 Eylül’de sizi alkışlayanlar bile artık  demokrasi kahramanları oldu. Bunu görüp, sinirleniyorsunuzdur netekim.

Hatta, darbe şakşakçılarının tümünün şimdi anti–militarist ve anti-darbeci olduklarını çıplak gözle görebilmeniz için, ‘hakkınızda çıkartılan özel kararnamelerle yaşantınızın uzatıldığını’ iddia ediyorlar.

Sizin için ‘cehennem azabını dünyada çekiyor’ diyorlar.

Özel adasında yaşayan Apo’nun, ‘asılmadan  beslendiğine şahit olmanız’ için en az Apo kadar yaşayacağınız ifade ediliyor.

Kenan amca, yaptıklarınızdan pişman olmadığınızı biliyorum.  Bundan eminim. Lütfen, bir darbe daha yapsanıza. Başınıza bir iş gelir diye korkmanıza gerek yok. Sizden darbe yaptığınız halde hesap sorulamıyor zaten. Sizin bir müktesep hakkınız var. 

Son zamanlarda, bu ülkede  geçmişteki muhtemel bir darbenin önlenmesi için yargı harekete geçti, darbe yapmayı planladığı iddia edilenler, hatta ilgisizler bile yargıya konu oldu da, sizin gibi tescilli darbecilere karşı kimse harekete geçemedi. Döneminizde çıkarttığınız  “dokunulmazlık” yasalarını değiştirebilecek sayıda ve kabiliyette siyasiler iktidara geldi ama kimse size dokumayı akıl edemedi. Belki de, cesaret edemediler. Belki de Allah’ından bulsun dediler, bilemiyorum.

 ‘Darbe olasılığı’ kavramından beslenerek iktidara meşruiyet kazandırma ve sürdürebilme kavgası verenler ve onların satılmış kalemşörleri bu ülkeyi yaşanamaz bir hale getirmekte olduklarının bilincinde olarak, gayet mutlular  şimdi.

Bu sizin eseriniz Kenan amca. Eserinizle gurur duyabilirsiniz.

     Yoksa, bu durumdan Siz de mi üzüntü duyuyorsunuz? Dünyada inanmam. Zaten, elinizden bir şey gelmez. Sizin gücünüz sadece 17 yaşındaki bir çocuğa yeter, Kenan amca.

Amacım kafanızı daha da karıştırmak.

Bunu yaparken, komplo teorileriyle değil de, medya arşivlerini kullanıyorum. Yapmakta olduğunuz değerlendirmelere katkım olsun istedim.

Erzincan’da yaşananlar 2 tarikatı gündeme getirdi. Konu ile ilgili haberlerin medyada ele alınışına bakıldığında, bu tarikatların aynı tarafta yer aldığı şeklinde bir izlenim ortaya çıkıyor.

Oysa, durum farklı.

Söz konusu 2 tarikattan birisinin açıkça dillendirdiği söylemler şöyle;

“Biz herhangi bir siyasi partiye veya oluşuma yakın olmadık, olmayız. Çünkü böyle bir yakınlık olursa onların yaptığı yanlışları söyleyemeyiz ve günaha gireriz”

“Biz namazımızı kılıyoruz, orucumuzu tutuyoruz, zekatımızı veriyoruz, haccımıza gidiyoruz, zikrimizi çekiyoruz. Dinimizi yaşamamız konusunda bir sıkıntı yaşamıyoruz”

‘’Bizim cemaatin üyelerinin birbirlerine hayırları dokunmaz.’’

“Yurt dışında yaşayacağıma gelip, Türkiye’de hapis yatarım”

“Papa ile sadece İslamiyete davet için konuşurum’’

….

Bakan ile ilgili olarak, Taraf Gazetesinin başyazarı Ahmet Altan, 1 Nisan 2009’da şöyle yazıyor. Altan, çok ileri giderek, Cemil Çiçek’i neredeyse Ergenekoncu olarak nitelemeye çalışıyor.

‘’…..

İnsanlar AKP’den “barış ve refah” bekledikleri için bu partiye oy veriyorlar.

“Savaş ve fakirlik” istedikleri için değil.

AKP’nin içinden dört kişi daha Çiçek gibi konuşsun, Ergenekon’a, askerî darbeye, “yok mu kapatılacak bir parti” diye ortada dolaşan Anayasa Mahkemesi’ne gerek kalmaz.

AKP kendi kendine kadük olup silinir ortadan.

Belki de bunu bildikleri için Ergenekoncular, AKP’yi bölme planı yaparken ilk sıraya Çiçek’in ismini yazmışlar.

Çiçek, AKP’yi sadece bölmez, bir fırsat verilirse un ufak eder.

Hatta anlayabildiğim kadarıyla, bir fırsat verilmezse de bunu yapmak niyetinde. ‘’

…..

5 Nisan 2007 günü Cafesiyaset isimli web sitesi ‘O bakanı’ açıklıyor başlıklı yazısıyla,
‘… Andıç olayının Utah’a kadar uzandığının askeri savcı tarafından açıklanmasıyla yeniden başlayan tartışmalarda, “Cemaat”le ilgili olarak yazdığı bir yazı çok ses getirdi. Bir bakan, Fetullah Gülen cemaatiyle ilgili olarak “Bunlar da çok oluyor” diyordu. Ertesi gün gazetelerde “Kim bu Bakan” sorusu soruldu.

Daha fazla merakta bırakmadan yazalım. Bu bakan Cemil Çiçek’tir. “Cemaat”
ile Çiçek arasındaki ilk güven bunalımı birkaç yıl öncesine uzanıyor. O
dönemde yenilenen Türk Ceza Kanunu’ndaki özgürlükleri sıkıntıya sokan bazı
düzenlemeler, başta “Zaman” gazetesi olmak üzere birçok yazılı ve görsel
yayın kuruluşunda eleştirilere hedef olmuştu. O düzenlemeden sonra Çiçek’e
hep kuşkuyla bakıldı. Sadece Zaman gazetesi değil Yeni Şafak’tan Ahmet
Taşgetiren de Çiçek’i eleştiren yazılara imza atmıştı. Zaman Gazetesi’nde
Çiçek üzerindeki soru işaretleri hiç bitmedi ancak, biraz da birebir
ilişkilerdeki başarısı nedeniyle bu ilişkiler hepten kopmadı. Ta ki son
aylara gelene kadar.

İPLER NASIL KOPTU?

Cemil Çiçek, Ahmet Hakan’la yaptığı kahvaltıda kullandığı ifadeleri pek çok
platformda dile getirmeye başladı. Tıpkı o görüşmede olduğu gibi Gülen’in
faaliyetlerinin hükümeti zor durumda bıraktığını söyleyip durdu. Ve ipler
koptu.

Burada bir soru büyük önem taşıyor. Çiçek’in sözleri sadece kendisini mi
bağlıyor, yoksa söylediği gibi hükümet içinde büyük bir rahatsızlık var mı?
Henüz hükümet kanadından kamuoyuna yansıyan bir görüş yok ama “Cemaat” e
bakılırsa, bu olaydan sonra Zaman gazetesine bir sürü telefon gelmiş. Ak
Parti’nin yüksek rakımlı mevkilerinden gelen bu telefonlarda bu ifadelerin
Çiçek’in kişisel görüşleri olduğu dile getirilmiş. Bakalım bu tartışmalar nerede bitecek. ‘’

Dediğim gibi, amacım kafanızı daha karıştırmak.

Ekonomik veriler günlük hayatımızı büyük ölçüde meşgul ediyor. Enflasyon oranı, işsizlik oranı, ihracat artış oranı, zam oranları, asgari ücretteki artış oranı gibi sayılar, kendimizi daha iyi veya daha kötü hissetmemize neden oluyor. Bireyler ve işletmeler mali durumlarını sahip oldukları kendi maddi verilerine göre değil de, açıklanan rakamlar ışığında analiz etmeye çalışıyor. Hatta, işsizler, asgari ücretteki düşük artış oranına bakıp, işsiz olmaları ile asgari ücretli olarak çalışmaları arasında bir fark olmadığını fark edip, kendilerini daha iyi hissediyor.

Küresel ekonomik krizin Türkiye’ye sağladığı en büyük yarar işte bu noktada devreye giriyor. Zira, hepimiz içerisinde bulunduğumuz ekonomik açmazın temel sebebi olarak yaşanmakta olan küresel krizi görüyoruz. İktidarıyla, muhalefetiyle, medyasıyla bu konuda hemfikiriz. Yaşanmakta olan ekonomik durgunluk, kriz bulutları dağıldığında ortadan kalkacak, hatta sayıları 3 milyon civarındaki işsizler ordusuna da istihdam yaratılacak. Kriz öncesi dönemde, Türk ekonomisinin sürdürülemez bir cari açıkla yaşadığı artık hatırlanmıyor. O rakamlar artık tarih oldu. Şimdi küresel kriz cari açığımızı düşürüyor. Tıpkı, dış ticaret açığımızı düşürdüğü gibi. Bence, küresel krizin bize sağladığı en büyük yarar yapısal sorunlarımızı unutturması oldu. Kriz şartları ortadan kalktığında, eski mutlu (!) günlere geri döneceğiz. Kriz öncesi ürettiğimiz katma değeri düşük ürünleri tekrar üretmeye başlayarak, dikiş dikerek, cıvata sıkarak bu defa farklı bir sonuç almaya çalışacağız. Bu nasıl mümkün olacak bilinmez ancak, krizin sağladığı ‘iyimser’ hava bu.

Son günlerin moda deyimi ‘asimetrik tehdit’ kavramıyla ekonomik durumumuz arasında bir bağ var mıdır sorusuna takıldım. Bu kavramın aslında tam olarak ne anlama geldiğini araştırdım. Milli Güvenlik Kurulu web sayfasında yer alan tanıma göre, asimetrik tehdit şöyle açıklanıyor. ‘Yarattığı ani ve hazırlıksız durum nedeni ile ülkelerin siyasi, sosyal ve ekonomik sistemlerinde istikrarsızlıklarına neden olan, düşük seviyede kuvvet ve teknoloji kullanarak etkin olmayı amaçlayan tehdit algılamasıdır.’ Bu tanıma katılmadığımı belirtebilirim. Zira, ülkemizdeki siyasi, sosyal ve ekonomik istikrarsızlık ani ve hazırlıksız bir durumdan kaynaklanmıyor. İktidarıyla ve muhalefetiyle uzun süren uğraşlar sonucu ortaklaşa hazırlanan bir süreç bu. Burada kollektif bir çaba var. Dahası milli bir çaba da var.

 Bu kafayla devam edersek, iş kurmanın ve başarı bir şekilde faaliyet gösterebimenin ön koşulu olan ‘doğru iş iklimi’ni tesis etmedikçe reel ekonomiyi değil de, rakamlara dayalı sanal ekonomiyi konuşmaya devam edeceğiz. Bu açıdan Türkiye’nin acilen, kayıtsız ve şartsız normalleştirilmesi gerekiyor. Bu sağlanmadığı takdirde, ekonomide kaydedilecek iyileşmenin bir anlamı ve sürekliliği olmayacak. Küreselleşmenin son aşaması olan finansallaşma olgusu yerine katma değeri yüksek ürünlerin üretimine yönelik bir stratejiye odaklanmak gerekiyor. Bugünkü ortamda bunu başarabilir miyiz? Siyasi hayatta normalleşmeyi sağlayabilirsek neden olmasın ? Bence asıl zor olan da bu. Zira, yeni bir kalkınma stratejisini harekete geçirecek insan kaynağımız, hatta kurumsal kültürümüz var. Ama, galiba niyetimiz yok.

Yeni gündem maddemiz Emasya’nın kalkması….

Üzerinde büyük oranda mutabakat sağlanmış bir konu bu.  Büyük bir sorunumuzu daha çözüyoruz. 

Amasya’nın imajına zarar vermekten başka bir işe yaramayan bu Protokolün ortadan kalkmasıyla, darbe tehlikesini de ortadan kaldırmış olacağız.

Daha demokratik bir ülke olacağız.

Sanırsınız, bugüne kadar yapılan tüm darbelerin ve darbe girişimlerinin arkasında bu Emasya Protokolü var. Oysa, yapılan her şey Emasya’dan önce yapılmış.

Basit bir Protokolü bugün hazmedilemez bir olgu olarak görmek, olsa olsa Türkiye’deki gibi, demokrat olmayı bir meziyet zanneden aydın müsveddelerinin göstereceği bir davranıştır.

Memlekete ve memletin şartlarına yabancılaşmış, demokrasi bilgisi ortaokul düzeyinde olan zevat, Emasya’nın kaldırılmasından büyük memnuniyet duyacakmış. Bu Protokol’e neden bu kadar değer verildi anlamak mümkün değil. Türkçe dilinde kaleme alınmış bu Protokol’den (Orjinali ayrıca sunuluyorum, Valilerle ilgili olarak söylenen şeyler külliyen yalan), bu kadar  anlam çıkarmak sadece kasıtlı bakış açısına sahip olmayı gerektirir.

Bugüne kadar  buna ses çıkartmamış olmak da, kişilerin demokrasi karekteriyle ilgili ayrı bir ip ucu verir. Aslında, hukukta geçerliliği olmayan bu Protokol yüzünden darbe olasılığını düşünüyor olabilmek olsa olsa, darbe tehditinden beslenen ve bu sayede toplumda meşruiyet tesis ettiğini zannedenlere yakışır.

Genelkurmay başkanımız da buyurmuş. ‘Emasya kalkabilir’ demiş.

Nihayet, Mehmet Altan ve Genelkurmay başkanı aynı görüşteler. Bu demokratik adımı da, Genelkurmay başkanın yüksek müsaadesiyle atıyoruz.

Balık hafızalı aziz demokratlar, 2 Temmuz 1993’de Madımak otelde insanlar yakılırken, Vali, Vali’nin talebi üzerine  müdahale etmek için hazırlık yapan  garnizon(tugay) komutanı ve Belediye başkanı, üçü birlikte, zamanın başbakan yardımcısı Erdal İnönü’yü telefonla arayarak, şehirde silahlı miltanların dolaştığını,  büyük bir gerginlik yaşandığını bildirerek, olaylara müdahale için izin istemişlerdi.  Ancak, Ankara,  siyasi otorite,  36 saat cevap vermeyerek insanların yanmasına sebebiyet vermişti. Acaba, Emasya Protokolü o tarihte yürürlükte olsaydı, o canlar yanar mıydı?

Yaşasın, yarın daha demokrat olacağız.

Kahrolsun Emasya, Yaşasın Amasya!

Son ihale ile futbol endüstrisinin piyasa değeri arrtı. Bu artış suni bir artış mıdır, yoksa futbolun gerçek değeri midir, bilnmez ancak, bir gerçek var ki; Maraton programı bu değer artışında çok ciddi bir paya sahiptir.

Bir Erman Toroğlu düşünün… Beyni ile dili arasında bir bağlantı kayışı olmadığı için, aklına ne gelirse söylüyor. Bazen bir TV programında olduğunu, halka hitap ettiğini unutup, ağzına ne gelirse söylüyor. Biz, bu tür insanlara halk arasında ‘dobra’ adam diyoruz. Hatta, delikanlı diyoruz. Zaten, Türk halkının beğendiği politikacı tipi de böyle olduğu için halk sürekli onlara oy veriyor. Toroğlu tarzı, halk tarzıdır.

Erman Toroğlu ile kişisel bir tanışıklığım yok. Yaptığı bazı yorumlar beni hep sinirlendirmiştir. Ama, Toroğlu’nun varlığı benim Maraton müptelası olmamı engelleyememiştir. O programı her zaman severek izledim. Toroğlu, futbolu mutfağa sokan adamdır. Top, marul, limon, kabzımal, hakem, salatalık –hıyar, filanca başkan, falanca oyuncu gibi kelimeleri tek cümlede kullanabilen bu zeka yüzünden mutfaktaki kadın bile, çoğu kez Toroğlu’nun yaptığı kinayeli benzetmeler nedeniyle, kendisini Maraton izler bulmuştur.

Maratonun formatı, bol reytingli bir stand- up programından hem daha gerçekcidir, hem de daha öğreticidir. Küfür ve argoyu günlük hayatımızdan çıkartmak bize ‘değer’ kazandıracaksa eğer, Maraton’a kadar neler var neler…

Maraton programı futbolun bir ‘referans’ programı olmuştur. Tıpkı, NTV’deki yüzde yüz futbol programı gibi. Digitürk ile NTV’yi ayıran temel özellik, Digitürk’ün paralı bir kanal olmasıdır. İnsanlar para ödeyerek Maraton seyretmektedir. Bu program açık bir kanalda yayımlansa kimbilir reyting oranı ne olur? Erman Toroğlu’nun futbol bilgisini tartışmak gereksizdir. O, futbol dünyasının aykırı çocuğudur. Başka bir ülkede olsa, adama zarar gelmesin diye el üstünde tutarlar.

Eğer bu program kaldırılsa, taahhüt süremin sonunda lig TV aboneliğimi iptal edeceğim.

Digitürk’e önerim, bu programın açık kanalda yayımlanması.. Böylece, Siz daha rahat bir şekilde futbolunuzun değerini nasıl yükselteceğinizi gösterirsiniz. Ayrıca, açık kanala da yüksek reklam geliri sağlarsınız…

Şansal beye de bir cümle yazamadan yazıyı bitirmek istemiyorum. Kanalınıza el konulduğu dönemde, korsan Maraton yayını yapmıştınız. O zaman ki ortağınız Toroğlu giderse, Size de bu işi bırakmak düşer. Neden mi ? Bu sorunun yanıtını benden istemeyecek kadar rafine bir insansınız da ondan.